Traktujemy hazard jako rozrywkę, nie sposób zarabiania. Każda gra na pieniądze wiąże się z ryzykiem, dlatego najważniejsze są limity, przerwy i szybka reakcja, gdy coś zaczyna wymykać się spod kontroli.
Nie opisujemy kasyn jako narzędzia do zarabiania. Wynik gry jest losowy, przewaga matematyczna zwykle leży po stronie operatora, a wygrana nigdy nie jest gwarantowana. Jeżeli ktoś zaczyna traktować grę jako plan finansowy, to jest sygnał ostrzegawczy.
Ustalamy maksymalną kwotę wpłat na dzień, tydzień albo miesiąc i nie podnosimy jej pod wpływem emocji.
Ustalamy, ile czasu możemy spędzić w kasynie. Po przekroczeniu limitu kończymy sesję, nawet jeśli „jeszcze chwilę” wydaje się kuszące.
Określamy kwotę, którą jesteśmy gotowi stracić bez naruszania rachunków, oszczędności i codziennych wydatków.
Przerwa od gry pomaga schłodzić emocje i wrócić do decyzji podejmowanych spokojnie, a nie po serii przegranych.
Samowykluczenie to mocniejsze narzędzie dla osób, które nie chcą albo nie mogą grać przez określony czas. Warto też rozważyć blokady płatności hazardowych w banku, limity na kartach oraz zablokowanie dostępu do stron hazardowych na urządzeniach.
Jeżeli na kilka pytań odpowiadasz „tak”, warto zrobić przerwę i poszukać wsparcia.
Pomocy można szukać w organizacjach zajmujących się problemowym hazardem, wsparciem psychologicznym i edukacją graczy. Warto sprawdzić materiały takich organizacji jak BeGambleAware, GamCare oraz Gambling Therapy. Jeżeli sytuacja jest pilna, najlepiej skontaktować się także z lokalnym specjalistą zdrowia psychicznego albo telefonem zaufania.
Nie. Traktujemy hazard jako rozrywkę z ryzykiem straty, a nie metodę budowania dochodu.
Wtedy, gdy gra zaczyna wpływać na budżet, sen, relacje, pracę albo samopoczucie.
Najlepiej od razu ustawić blokady, przerwać grę i skontaktować się z organizacją pomocową lub zaufaną osobą.
